Ανοίγουν τους δρόμους αντί να τους κλείσουν

Στους δρόμους βγαίνουν σήμερα οι αγρότες του νομού Λάρισας. Υλοποιώντας σχετική απόφαση της Πανελλήνιας Επιτροπής Αγροτών Ελλάδας, η επιτροπή αγροτών νομού Λάρισας έχει απευθύνει προσκλητήριο προς τους αγρότες της περιοχής, να συμμετάσχουν σήμερα στην κινητοποίηση, η οποία θα ξεκινήσει μετά τις 12 το μεσημέρι με προσυγκέντρωση αγροτικών μηχανημάτων στον κόμβο Γυρτώνης. Ανάλογα με την συμμετοχή θα υπάρξει και ανάλογη απόφαση, προκειμένου εν συνεχεία τα αγροτικά μηχανήματα να πορευτούν προς τα διόδια Μακρυχωρίου, με στόχο να σηκώσουν τις μπάρες των διοδίων, οι οποίες θα μείνουν ανοιχτές καθ΄ όλη τη διάρκεια της παραμονής των αγροτών.

Ωστόσο η κεντρική εισήγηση και ο προσανατολισμός είναι να μην κλείσουν οι δρόμοι. Τα αγροτικά μηχανήματα θα παραταχθούν εκατέρωθεν του οδοστρώματος.

"apokalypseis"

Είναι λύση η κατάργηση του ασύλου; Του Γιώργου Μπαμπινιώτη

Αυτές τις μέρες ακούστηκαν για το πανεπιστημιακό άσυλο τόσα πολλά από τόσους πολλούς, ώστε ίσως έχει νόημα να ακουστούν και οι σκέψεις κάποιων πανεπιστημιακών που έχουν περάσει το μεγαλύτερο μέρος τής ζωής τους μέσα στους χώρους και τη λειτουργία των πανεπιστημίων. Οσοι δεν έχουν άμεση σχέση με τα πανεπιστήμια- συχνά υπό το κράτος μιας συναισθηματικής φόρτισης και δικαιολογημένης αγανάκτησης από έκτακτα προκλητικά γεγονόταμη γνωρίζοντας την πολυπλοκότητα τού θέματος σπεύδουν να προτείνουν υπεραπλουστευμένες λύσεις που δεν μπαίνουν στην ουσία τού προβλήματος και στα αίτια που το προκαλούν.

Δικαιούμεθα να πιστεύουμε ότι, όταν θα γίνει η συζήτηση τού θέματος και των σχετικών προτάσεων στη Βουλή, τα κόμματα θα εξετάσουν το πρόβλημα σε όλες τις διαστάσεις του και θα προτείνουν ρυθμίσεις που θα σέβονται την αυτοτέλεια των πανεπιστημίων και τις ακαδημαϊκές ελευθερίες. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί αβασάνιστα να συζητηθεί κατάργηση τού πανεπιστημιακού ασύλου. Αυτό που χρειάζεται μόνο είναι ένας σαφής προσδιορισμός τής εννοίας τού πανεπιστημιακού ασύλου και των χώρων όπου εκτείνεται καθώς και σαφής καθορισμός των υποχρεώσεων των πανεπιστημιακών αρχών για την προστασία τού ασύλου.

Η έννοια τού ασύλου ως χώρου προστασίας προσώπων και ιδεών είναι πρωτοποριακή ανθρωπιστική και πολιτιστική σύλληψη των Ελλήνων, που μαζί με την έννοια διέδωσαν και τη λέξη που δηλώνει το άσυλο στις ευρωπαϊκές και σε άλλες γλώσσες. Αξίζει για την ιστορία να σημειωθεί ότι το άσυλο ήταν τόσο ιερό και απαραβίαστο, άρα και τόσο ασφαλές στα κλασικά χρόνια, ώστε χρησιμοποιήθηκε και ως θησαυροφυλάκιο! Στα νεότερα χρόνια, όταν ιδρύθηκαν τα Πανεπιστήμια στην Ευρώπη και καθιερώθηκαν και συνταγματικώς από τα μέσα τού 19ου αιώνα οι ακαδημαϊκές ελευθερίες, «εθιμικώ δικαίω» συμπεριελήφθη σ΄ αυτές και το απαραβίαστο των πανεπιστημιακών χώρων. Στα ελεύθερα καθεστώτα και στις σπάνιες περιπτώσεις που έγινε επέμβαση αστυνομικών δυνάμεων στα Πανεπιστήμια, έγινε με την άδεια των πρυτανικών αρχών. Ακόμη και οι δυνάμεις ασφαλείας τής δικτατορίας των συνταγματαρχών, για να εισβάλουν στα πανεπιστήμια (Πανεπιστήμιο Αθηνών και Πολυτεχνείο) και να εκδιώξουν τους φοιτητές που αντιστέκονταν στη χούντα, ζήτησαν την άδεια των τότε πρυτανικών αρχών! Αρα, η ρητή θέσπισή του με τον πανεπιστημιακό νόμο τού 1982 όρισε απλώς νομοθετικά ό,τι ίσχυε ήδη εθιμικά. Αλλο είναι, βεβαίως, ότι ο τρόπος που ορίστηκε να γίνεται η άρση τής ασυλίας με ομοφωνία από την περίφημη τριμελή «Επιτροπή ασύλου» (Πρύτανης, εκπρόσωπος των μελών διδακτικού προσωπικού, εκπρόσωπος των φοιτητών) δεν λειτούργησε ποτέ, αφού δεν ορίστηκε ποτέ εκπρόσωπος των φοιτητών.

Η ιστορική, όπως είδαμε, και ουσιαστική έννοια τού ασύλου στρεβλώθηκε και αλλοιώθηκε όπως συνέβη στη χώρα μας με πλήθος άλλων εννοιών, αξιών και θεσμών. Στους πανεπιστημιακούς χώρους άρχισαν να μπαίνουν και να τους καταλαμβάνουν άτομα που δεν είχαν σχέση με το πανεπιστήμιο, που μετέτρεψαν το πανεπιστήμιο σε κρησφύγετο ή που το χρησιμοποίησαν για να προβάλουν διάφορα εξωπανεπιστημιακά αιτήματα. Τέτοιες ενέργειες αποδοκιμάστηκαν από την πλειονότητα των μελών τής πανεπιστημιακής κοινότητας, των οποίων την ευαισθησία εκμεταλλεύτηκαν οι καταλυτές τού ασύλου. Τα μέλη τού πρυτανικού συμβουλίου (πρύτανης και αντιπρυτάνεις) και τής Συγκλήτου που καλούνται να αποφασίσουν για το άσυλο είναι- μη το ξεχνάμε- πρώτα και πάνω απ΄ όλα πανεπιστημιακοί δάσκαλοι που έχουν πάντα την εύλογη αγωνία μήπως οι συγκρούσεις με την αστυνομία στοιχίσουν τη ζωή κάποιου νέου (φοιτητή ή μη), πράγμα που τους οδηγεί να εξαντλήσουν κάθε περιθώριο πειθούς και ανεκτικότητας. Αυτό, βεβαίως, δεν γίνεται κατανοητό απ΄ όσους βλέπουν τα πράγματα εκτός πανεπιστημίου. Παράλληλα, πρέπει να λεχθεί κι αυτό, στη συνείδηση των πανεπιστημιακών η άρση τής ασυλίας έχει ταυτισθεί με πράξεις βίας και καταστάσεων ανελευθερίας, που γεννά αναστολές στη συνείδηση των πανεπιστημιακών προ τής λήψεως τέτοιων αποφάσεων. Εδώ, κάποιες εξηγήσεις που δίδονται ότι οι εκλεγμένες πανεπιστημιακές αρχές λειτουργούν δήθεν πελατειακά (μη χάσουν μελλοντική υποστήριξη των φοιτητών!...) είναι εμφανής απόρροια αναλογικής σκέψεως από πολιτικές πρακτικές που έχουμε βιώσει τραυματικά.

Για να αρθεί η στρέβλωση που έχει συνδεθεί σήμερα με το άσυλο, πρέπει να καθορισθούν «με αρετή και τόλμη» από το Κοινοβούλιο και με ομοφωνία όλων των κομμάτων που- με διαφορετικό τρόπο και σε διαφορετικό βαθμό- φέρουν και αυτά ευθύνη για τη στρέβλωση τα εξής θέματα:

α) Για ποιους ισχύει το πανεπιστημιακό άσυλο, ήτοι περιλαμβάνει αποκλειστικά και μόνο τους φοιτητές; Ενα πλήθος προβλημάτων έχει προκληθεί από χρήση τού ασύλου και από μη φοιτητές.

β) Ποιους χώρους περιλαμβάνει το άσυλο; Περιλαμβάνει και τους έξω και γύρω από το πανεπιστήμιο χώρους; Σειρά άλλων προβλημάτων προκαλούνται από τη χρήση τέτοιων χώρων ως ασύλου πάλι (συνήθως) από μη φοιτητές.

γ) Για ενδεχόμενη άρση τής ασυλίας αποφασίζει πάντα το πρυτανικό συμβούλιο (με ή χωρίς τη Σύγκλητο), όπως προβλέπεται από τον ισχύοντα νόμο, ή για προφανείς κακουργηματικές πράξεις δεν χρειάζεται απόφαση των πρυτανικών αρχών, όπως πάλι προβλέπεται από τον ισχύοντα νόμο;

Στην εύκολη και εύλογη παρατήρηση, αν παρ΄ όλα αυτά θα αποκτήσει το πανεπιστημιακό άσυλο τον ουσιαστικό του χαρακτήρα και δεν θα είναι έρμαιο ποικίλων αυθαιρεσιών που το εκθέτουν και το αναιρούν, η απάντηση είναι μία: Οπως «η τήρηση τού Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων», έτσι και η προστασία τού ασύλου τελικά (και δραστικά) επαφίεται στον πατριωτισμό των μελών της Πανεπιστημιακής Κοινότητας, πανεπιστημιακών δασκάλων, φοιτητών και διοικητικών. Ενωμένοι και αποφασισμένοι, ας πάρουν στα χέρια τους με νόμιμα, δημοκρατικά και δυναμικά μέτρα την τήρηση και την προστασία τού ασύλου, δηλαδή την προστασία τού σπιτιού και τής δουλειάς τους, και τότε δεν θα χρειασθεί ποτέ καμία άρση για κανένα λόγο κι από κανένα.

  "Βήμα"

N.Δ. "Οι δηλώσεις των εκπροσώπων του κινήματος των Μνημονίων , χαρακτηρίζονται αποκλειστικά και μόνον από έπαρση και ανευθυνότητα"

 

Ο Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Εμπορικής Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λασιθίου, κ. Γιάννης Πλακιωτάκης και η Υπεύθυνη του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Τουριστικής Ανάπτυξης της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Ρεθύμνου, κα Όλγα Κεφαλογιάννη προέβησαν στην ακόλουθη δήλωση:

«Οι δηλώσεις των εκπροσώπων του κινήματος των Μνημονίων, όπως αυτές του Υπουργού Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας κ. Γιάννη Διαμαντίδη, για το τομέα της κρουαζιέρας, χαρακτηρίζονται αποκλειστικά και μόνον από έπαρση και ανευθυνότητα.

Κάθε μέρα που περνά, o Υπουργός Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας, καταγράφει και νέες γκάφες, που δυστυχώς, εκτός από τον ίδιο, εκθέτουν και τη χώρα. Η άγνοιά του σε βασικά θέματα του χαρτοφυλακίου του -το οποίο, προφανώς, ακόμη ψάχνει- είναι παροιμιώδης.

Θα ήταν πολλαπλώς χρήσιμο, όχι μόνο για τον ίδιο, αλλά και για την Ελληνική Ναυτιλία, να αφήσει στην άκρη τους ανέξοδους παληκαρισμούς και να κατανοήσει, επιτέλους, πως είναι υπουργός και οφείλει να ασκήσει κάποτε τα καθήκοντά του.

Θα ανέμενε κανείς από τον κ. Διαμαντίδη, αντί να αναλώνεται σε επικοινωνιακά τρικ της περασμένης δεκαετίας, να αναζητήσει και να βρει τις λύσεις εκείνες που απαιτούνται, ώστε να μη χαθεί ούτε μια θέση εργασίας Έλληνα ναυτικού στην κρουαζιέρα. Αλλά τι τον νοιάζει; Μήπως είναι ο μόνος υπουργός του ΠΑΣΟΚ, που με την αδράνειά του τροφοδοτεί την ανεργία;

Τέλος, εάν μπορούσε και εάν είχε την “ευγενή καλοσύνη”, θα ήταν καλό να μας ενημερώσει, επιτέλους, για τις αρμοδιότητές του. Για να ξέρουμε σε ποιον πρέπει να απευθυνόμαστε για τα θέματα της Ναυτιλίας: Σε αυτόν ή στον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Χρήστο Παπουτσή;».

Μέσα μάγκες έξω... κότες

Γράφει η Κουκίδα

Το απόλυτο χάος και την παρακμιακή, μίζερη ελληνική πραγματικότητα αφήνει πίσω του σήμερα ο  Γιωργάκης. Πάει στις Βρυξέλλες  για να συμμετάσχει στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ. Για ακόμα μια φορά άνευ ατζέντας, πολιτικής και διαπραγματευτικής ισχύος, θα περιμένει από τους Γερμανούς να αποφασίσουν την τύχη μας. Αλλά μην περιμένετε αποφάσεις καθώς το Βερολίνο άρχισε να διαρρέει ότι το πρόβλημα της Ελλάδας με το χρέος θα λυθεί μέσα στο δεύτερο εξάμηνο του 2011. Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι. Τζάμπα οι κορώνες του Παπακωνσταντίνου τόσες εβδομάδες.

Μας παίζουν κανονικά οι Γερμανοί και αυτό γιατί έχει πάει ραβασάκι στην Καγκελαρία ότι οι έλεγχοι της πρώτης εβδομάδα από τους τροϊκανούς, ήταν απογοητευτικοί : Τα μέτρα που λαμβάνονται είναι «του ποδιού» χωρίς να γίνονται οι απαραίτητες μελέτες, εμπεριέχουν λάθη, αδικίες, νομικά κωλύματα και αντικρουόμενα αποτελέσματα! Ο κρατικός μηχανισμός είναι ανύπαρκτος και οι περισσότερες αλλαγές θέλουν τουλάχιστον 10ετία για να εφαρμοστούν σωστά. Έτσι οι Ευρωπαίοι βάζουν πάγο στην νέα βοήθεια (ως βοήθεια εννοούν νέα δάνεια και μνημόνια), μέχρι να δουν πού θα κάτσει η μπίλια. Και όταν μας βοηθήσουν θα φροντίσουν να μας πατήσουν στο λαιμό για τις επόμενες δεκαετίες.

Εν τω μεταξύ, έχουμε μπει για τα καλά στον φαύλο κύκλο «των μέτρων που φέρνουν ύφεση και της ύφεσης που φέρνει κι άλλα μέτρα» . Τα πράγματα είναι σκούρα για τους κυβερνώντες αλλά φαίνεται πως η (ανεξήγητη) ανοχή του κόσμου ενισχύει την όρεξη της κυβέρνησης να «περάσουν όλα τώρα». Σε αυτό το πλαίσιο -και για ακόμα μια φορά διαψεύδοντας τον εαυτό του και τις δεσμεύσεις του-  ο υπουργός οικονομικών , Γιώργος Παπακωνσταντίνου, μίλησε χθες για μείωση των μισθών ΚΑΙ στον ιδιωτικό τομέα, με πρόφαση της αύξηση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας!!!! Τι στο διάολο, εμφύλιο θέλει να προκαλέσει;  Εκεί που νομίσαμε ότι πιάσαμε πάτο, ήρθε να μας δείξει νέο πυθμένα;

Η πραγματική οικονομία βυθίστηκε για τα καλά . Μαζί της βυθίστηκε όμως και η μεσαία τάξη, το φρόνημα και η αξιοπρέπεια του μικρομεσαίου επιχειρηματία, η αντοχή του Έλληνα και η στοιχειώδης ασφάλεια. Πολιτική, οικονομική, κοινωνική, ψυχική, σωματική, νοητική. Γιατί το μνημόνιο τα διέλυσε όλα.  Η απεργία ποινικοποιείται, η αντίδραση το ίδιο, η ένσταση καταγγέλλεται, η διαφωνία καταπνίγεται, οι διαδηλώσεις γίνονται αντισυνταγματικές. Εκεί που συζητούσαμε για κατάργηση του βουλευτικού ασύλου, έσκασε η κατάργηση του πανεπιστημιακού!  Οι κυβερνώντες βρίσκονται σε χαοτικό παραλήρημα γιατί μάλλον και οι ίδιοι είναι σε φάση άρνησης και υπαρξιακής κρίσης. Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς γιατί «το παλιό ΠΑΣΟΚ» - αυτοί  δηλαδή που μέχρι τώρα εμφανίζονταν ως κοινωνικόφρονες  και το άλλο άκρο της νεοφιλελεύθερης  παρέας του ΓΑΠ - να δείχνει φασιστικές διαθέσεις. Η τοποθέτηση του Δημήτρη Ρέππα περί τζαμπατζήδων, για όσους αρνούνται να υποστούν νέες αυξήσεις στα εισιτήρια, αυτό φανερώνει. (εξαιρετικό το κείμενο του συναδέλφου Δημήτρη Μυ). Εάν λάβουμε σοβαρά υπόψη τις απειλές της κυβέρνησης, η μισή Ελλάδα θα είναι συντόμως  στην φυλακή. Έχουν βαλθεί να φέρουν σε σύγκρουση όλες τις κοινωνικές ομάδες μεταξύ τους. Είπαμε όμως, αυτή είναι η πιο πετυχημένη αγγλοσαξονική συνταγή. Πρέπει να φωλιάσει ο φόβος ώστε το DNA της συνείδησης μας να ξαναγραφεί από την αρχή. Πάλι έρχεται στο νου μου η ατάκα του Κίσινγκερ « Αν θες να υποτάξεις την Ελλάδα πρέπει να σπάσεις το φρόνημα, την οικογένεια, την θρησκεία, την πατρίδα και την Ιστορία ».  Οι ριζοσπαστικές τοποθετήσεις του Νοαμ Τσόμσκι της δεκαετίας του 80, έχουν φτάσει να είναι πλέον αυτονόητες. Και οι θεωρίες συνομωσίας, απελπιστικά εφαρμόσιμες. Έχουμε και λέμε :

Φρόνημα : μια βόλτα στους δρόμους δύσκολα θα δεις κάποιον να περπατά με τα μάτια να κοιτάζουν μπροστά.

Θρησκεία : Τα σκάνδαλα διαφθοράς, το Βατοπέδι, ο πλουτισμός, η άρνηση της εκκλησίας να πληρώσει φόρους, η ανυπαρξία ουσιαστικού πνευματισμού, έκαναν τον άλλοτε πολύ θρησκευόμενο Έλληνα να γυρίσει την πλάτη

Πατρίδα: Κάτι οι αμερικανικές διαρροές των εγγράφων για τα τεκταινόμενα στα Ίμια, κάτι ο κατακλυσμός από τουρκικά σίριαλ, κάτι η τρόικα, οι σφαλιάρες από την ΕΕ, το άδειασμα από τον ίδιο τον πρωθυπουργό μας ότι είμαστε διεφθαρμένοι και επιβάτες του Τιτανικού, έκαναν το τρικ. Το ότι η εξωτερική πολιτική είναι ανύπαρκτη, επίσης βοηθάει

Οικογένεια : Η κρίση φέρνει γκρίνια, διαζύγια, η φτώχια φέρνει υπογεννητικότητα και σε 10 χρόνια από τώρα οι μετανάστες θα είναι περισσότεροι από τους έλληνες.

Ιστορία : Ο Κολοκοτρώνης ήταν gay, τα χρόνια της τουρκοκρατίας ήταν ευημερίας ( μας λέει ο ΣΚΑΙ) αλλά ήμασταν ηλίθιοι και δεν το καταλάβαμε, επαναστάσεις δεν έγιναν, ο Πλάτωνας ήταν Αιγύπτιος,  Σωκράτης Πυθαγόρας, Αριστοτέλης και λοιπή παρέα προέρχονταν από τον Σείριο και κατά λάθος έριξαν άγκυρα εδώ,  η Χούντα έκανε τελικά έργο (αυτοί έχτισαν τον Παρθενώνα) και βεβαίως ποτέ δεν υπήρξε κατοχή.

Αργά αλλά σταθερά οι αλλαγές προγραμματίζονται και εφαρμόζονται μέχρι να διαβρωθεί η συνείδηση μας. Ποιος πίστευε πριν από 10 χρόνια ότι τα τουρκικά σίριαλ θα γίνονταν μέρος της κοινωνικής μας κουλτούρας; Το «ντοκιμαντέρ» του ΣΚΑΙ για το 1821 είναι μια πρώτης τάξεως απόδειξη πώς μπορεί να μεταλλαχθεί η σκέψη όταν σπείρεις τον σπόρο της αμφιβολίας. Γιατί το βαθύτερο μήνυμα αυτών των «προσπαθειών» είναι να πιστέψεις ότι η σκλαβιά είναι ευημερία. Και ότι αυτά που συμβαίνουν τώρα είναι για το καλό μας και το καλό των παιδιών μας. Αλλά μην ανησυχείτε. Σήμερα ο Γιωργάκης θα βρίσκεται στις Βρυξέλλες για να υψώσει το ανάστημα του στην Μέρκελ. Θα σωθούμε.  Εμείς έχουμε ηγέτη, όχι αστεία.

ΥΓ : Κύριε Ρέππα, επειγόντως ένα καθρέφτη..

ΥΓ1:  Μια είδηση που πέρασε χθες στα ψηλά : Πριν από 15 ημέρες δόθηκε δια χειρός γαλλικής εταιρίας, πόρισμα που έδειχνε ακόμα μεγαλύτερα κοιτάσματα φυσικού αερίου στο τρίγωνο Αίγυπτος-Κύπρος-Ελλάδα. Χμ. Χθες ο Κύπριος πρόεδρος ζήτησε για ακόμα μια φορά από τον ΓΑΠ να ορίσει επιτέλους την ΑΟΖ. Τι στο καλό περιμένει ο μικρός Γιωργάκης;

Απάντηση του κ.Γιάννη Μιχελάκη, στη σημερινή ανακοίνωση της ΕΡΤ Α.Ε.

Η σημερινή ανακοίνωση – απολογία της ΕΡΤ Α.Ε. αποτελεί άλλο ένα μνημείο ντροπής.  Διοίκηση της ΕΡΤ Α.Ε. και κυβέρνηση, κρυμμένοι πίσω από μια ανώνυμη ανακοίνωση του γραφείου Τύπου της ΕΡΤ, αρνούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Η καθεστωτική ΠΑΣΟΚική «δημόσια τηλεόραση» βγαλμένη από άλλες εποχές απολυταρχικής νοοτροπίας, το μόνο που κάνει με την ανακοίνωσή της είναι να καλύπτει την ενοχή της,  μετρώντας με υποδεκάμετρο τα δευτερόλεπτα προβολής του Πρόεδρου της Νέας Δημοκρατίας,  όχι στο κεντρικό, αλλά στα περιφερειακά της δελτία ειδήσεων.

Αν είναι δυνατόν, επικαλείται λογιστικά τερτίπια για να σκοτώσει την πολυφωνία και τον πλουραλισμό.

Όμως, στην ανώνυμη ανακοίνωσή τους δεν λένε λέξη για την ταμπακιέρα!

Ότι, δηλαδή, εξαφάνισαν από το κεντρικό τους δελτίο ειδήσεων τη συνεδρίαση της Κ.Ο. της Ν.Δ. και την ομιλία του Προέδρου της Αντώνη Σαμαρά, γεγονός πρωτοφανές που δεν έχει γίνει ποτέ στο παρελθόν, από καμία διοίκηση της ΕΡΤ.

Η σημερινή ανακοίνωση της ΕΡΤ Α.Ε. διέπραξε μια ακόμη αθλιότητα: Έβαλε μπροστά τους πραγματικούς επαγγελματίες δημοσιογράφους της ΕΡΤ για να κρυφτούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι της φίμωσης,  οι εγκάθετοι κομματικοί γκεμπελίσκοι.

Και τι μας λένε; Ότι αξιολόγησαν ως θέμα χαμηλής επικαιρότητας τις δραστηριότητες του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης όπως και του Πρωθυπουργού, εν αντιθέσει με όλους τους συναδέλφους τους απ΄ όλα, ανεξαιρέτως, τα κεντρικά δελτία ειδήσεων των υπολοίπων τηλεοπτικών σταθμών.

Οι κομματικοί ανώνυμοι γκεμπελίσκοι, οφείλουν επίσης άμεσα να απαντήσουν:

Είναι ή δεν είναι αλήθεια, ότι τα θέματα που αφορούν στην Αξιωματική Αντιπολίτευση, αλλά και τα άλλα κόμματα φιλοξενούνται σχεδόν πάντοτε προς το τέλος των δελτίων ειδήσεων, αφού προηγουμένως, έχουν παρελάσει ο πρωθυπουργός και οι δραστηριότητες όλων των υπουργών, υφυπουργών, γενικών γραμματέων και άλλων κομματικών παραγόντων;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια, ότι η συμμετοχή σε τηλεοπτικά πάνελ στελεχών της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης είναι πολύ περιορισμένη;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια, ότι υπουργοί, υφυπουργοί και γενικοί γραμματείς της Κυβέρνησης Παπανδρέου φιλοξενούνται από την ΕΡΤ Α.Ε. σχεδόν πάντοτε μόνοι τους, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα αντιλόγου;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια, ότι οι παρουσιάζονται ως «ειδήσεις» γεγονότα που ουδέποτε έχουν συμβεί (όπως πρόσφατα συνέβη με την Ευρωβουλευτή της Ν.Δ. κα Ρόδη Κράτσα), και έτσι «αναδεικνύονται θέματα» που μόνο στόχο έχουν να πλήξουν τη Ν.Δ.;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια, ότι με βάση τα επίσημα στοιχεία που έδωσε τον Οκτώβριο το ΕΣΡ στη δημοσιότητα και αφορούν την πολιτική πολυφωνία των δελτίων ειδήσεων της «δημόσιας τηλεόρασης», το ΠΑΣΟΚ προβάλλεται κατά 63,5% και η Ν.Δ. μόλις κατά 17%;

Είναι ή δεν είναι αλήθεια, ότι για αυτόν το λόγο το ΕΣΡ κάλεσε σε απολογία την ΕΡΤ Α.Ε. για την χαμηλή παρουσίαση της Ν.Δ. στα δελτία ειδήσεων;

Θέλουμε να πληροφορήσουμε τους γκεμπελίσκους της ΕΡΤ Α.Ε.  ότι η υπομονή έχει και τα όρια της.  Η «δημόσια τηλεόραση» δεν είναι «τσιφλίκι» κανενός! Χρηματοδοτείται από το υστέρημα του Ελληνικού λαού, όχι για να εξυπηρετεί τις κομματικές υπηρεσίες ορισμένων στελεχών της, αλλά για να παρέχει αξιόπιστη ενημέρωση στους Έλληνες πολίτες. Η Νέα Δημοκρατία, από δω και πέρα, θα παρακολουθεί καθημερινά την πρακτική των εγκάθετων της ΕΡΤ Α.Ε., με στόχο την προάσπιση της πολυφωνίας, της ελευθερίας και της ίδιας Δημοκρατίας.

Ν. Νικολόπουλος:"Προκαλεί έκπληξη και ανησυχία η μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της ανεργίας".

Ο Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης της Νέας Δημοκρατίας, κ. Νίκος Νικολόπουλος και οι αναπληρωτές κ. Θεόδωρος Καράογλου βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης, κ. Κώστας Πουπάκης Ευρωβουλευτής και κ. Γεώργιος Βερναδάκης είχαν σήμερα συνάντηση γνωριμίας στα γραφεία του κόμματος με τους που καλύπτουν το ρεπορτάζ του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης.

Στη συνάντηση παραβρέθηκαν ο Γραμματέας Συνδικαλιστικού κ. Γιάννης Μανώλης και ο αναπληρωτής Γραμματέας Συνδικαλιστικού κ. Φίλιππος Ταυρής .

Ο κ. Ν. Νικολόπουλος, τόνισε μεταξύ άλλων:  

«Προκαλεί έκπληξη και ανησυχία η μεγάλη καθυστέρηση στη λήψη μέτρων για την αντιμετώπιση της ανεργίας. Προκαλεί θυμό η εγκληματική παραμέληση προκήρυξης των έργων ΕΣΠΑ.

Η κυβέρνηση θα κληθεί να δώσει εξηγήσεις για τις καταγγελίες που συνόδευσαν την παραίτηση του Γ. Γραμματέα του  υπουργείου Εργασίας.

Οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η Κυβέρνηση στο Μνημόνιο για τις αλλαγές στις Εργασιακές Σχέσεις είναι:

•   Αναποτελεσματικές και άδικες.

• Δεν αυξάνουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.

•   Ενισχύουν τον κατακερματισμό της αγοράς εργασίας.

• Αντιστρατεύονται το στόχο μιας σύγχρονης οικονομίας για ποιοτική και καλά αμοιβόμενη εργασία.

• Δημιουργούν νησίδες αθέμιτου ανταγωνισμού με το νέο μόρφωμα των «ειδικών επιχειρησιακών συμβάσεων.

Το στοίχημα της ανταγωνιστικότητας και της οικονομικής μεγέθυνσης δεν κερδίζεται με περικοπές μισθών και μείωση εργασιακών δικαιωμάτων.

Η Νέα Δημοκρατία προτείνει, μεταξύ άλλων, τη σταδιακή μείωση του μη μισθολογικού κόστους μέσα από τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών».

Ο κ. Θεόδωρος Καράογλου βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης, τόνισε ότι “η Θεσσαλονίκη είναι η πρωτεύουσα της ανεργίας, με τελευταίο μείζον πρόβλημα το ζήτημα της συνέχισης της ομαλής λειτουργίας της Βιομηχανίας ΕΛΒΟ”.

Ο  Ευρωβουλευτής κ. Κώστας Πουπάκης, αναφέρθηκε “στην τρέχουσα ατζέντα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, που αφορά στη βιωσιμότητα των Ευρωπαϊκών συστημάτων Κοινωνικής Ασφάλισης και στα δικαιώματα των καταναλωτών”.

Ο κ. Γιώργος Βερναδάκης τ. Διοικητής ΟΑΕΔ, αναφέρθηκε στην “αναποτελεσματικότητα των προγραμμάτων απασχόλησης, που υλοποιούνται και στην ανάγκη οι δράσεις του Οργανισμού να γίνουν στοχευμένες και αποτελεσματικές”».  

     

Για τρίτη φορά, μέσα σε δεκαεπτά (17) μήνες, η Κυβέρνηση ανακοινώνει τον εξορθολογισμό των λιμανιών

Ο Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Εμπορικής Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λασιθίου, κ. Γιάννης Πλακιωτάκης, σε σχέση με τα όσα ανέφερε κατά την ομιλία του στη συνεδρίαση της Ένωσης Λιμένων Ελλάδας, ο Υπουργός Θαλάσσιων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας, κ. Γιάννης Διαμαντίδης, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

 «Για τρίτη φορά, μέσα σε δεκαεπτά (17) μήνες, η Κυβέρνηση ανακοινώνει την πρόθεσή της για τον εξορθολογισμό των λιμανιών της πατρίδας μας. Προφανώς, θεωρεί ότι ”η επανάληψη εστί μήτηρ μαθήσεως”!

Υπενθυμίζουμε, πάντως, ότι το συγκεκριμένο όραμα είναι κληροδότημα της Νέας Δημοκρατίας, το οποίο προφανώς αναμασά στα λόγια το ΠΑΣΟΚ, αλλάζοντας του, όπως συνηθίζει, απλά ονομασία.

Βέβαια καλό είναι εκτός από τα “μεγάλα” λόγια, να δούμε επιτέλους και έργα».

Όλα τα μέτωπα ανοιχτά, όλες οι συζητήσεις θεωρητικές

Σοφία Βούλτεψη

Με τις αντοχές της ελληνικής κοινωνίας προ πολλού εξαντλημένες και με το κυκλοφοριακό χάος να έχει καταστήσει τη ζωή στην πρωτεύουσα αφόρητη, συνεχίζονται οι προετοιμασίες για το Συμβούλιο Κορυφής της Παρασκευής, αλλά και οι πιέσεις της τρόικας για περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας.

Το σκηνικό στη χώρα είναι ζοφερό, καθώς η βίαιη προσαρμογή έχει φέρει πολλές αντιδράσεις και ενώ το κράτος δεν είναι σε θέση να ανταποκριθεί σε βασικές του υποχρεώσεις, όπως η εκ μέρους των ασφαλιστικών ταμείων καταβολή των οφειλομένων στους φαρμακοποιούς.

Παράλληλα, σοβεί και η υπόθεση των λαθρομεταναστών που παραμένουν στο νεοκλασικό της οδού Πατησίων και σε εξέλιξη βρίσκεται ο επαναπατρισμός της ομογένειας από την Αίγυπτο.

Την ίδια ώρα,  η Βουλή απασχολήθηκε και χθες με θέματα ήσσονος σημασίας, όπως η συζήτηση για το άσυλο και οι διαπληκτισμοί με τους εκπροσώπους των εργαζομένων στο Μετρό.

Τα μέτωπα πολλά και όλα ανοιχτά, με ανησυχητικά τα μηνύματα από την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Μ. Ανατολής, αλλά και με τον κίνδυνο να μπει η χώρα σε τούνελ λιτότητας 30ετίας, καθώς όλα δείχνουν πως το «γερμανικό μοντέλο» και οι γερμανικοί όροι θα υιοθετηθούν στις Βρυξέλλες, προκειμένου να γίνει αποδεκτό ένα ευρωπαϊκό σχέδιο σωτηρίας των υπερχρεωμένων χωρών.

Στο μέτωπο της εργασίας, η τρόικα, που φαίνεται ότι δεν είναι ικανοποιημένη από την πορεία των μεταρρυθμίσεων, δεν κάνει βήμα πίσω από την επέκταση των ευέλικτων μορφών εργασίας, ενώ από την πλευρά τους τα συνδικάτα χαράσσουν τις δικές τους κόκκινες γραμμές, βάζοντας θηλιά στον λαιμό της κυβέρνησης.

Χθες ο πρωθυπουργός είχε συνεργασία με την υπουργό Εργασίας κ. Λούκα Κατσέλη, με (επίσημο) αντικείμενο της συνάντησής τους την εξέταση τρόπων αντιμετώπισης της ανεργίας, μέσω προγραμμάτων και δράσεων του ΟΑΕΔ.

Παράλληλα, είναι έτοιμο το νομοσχέδιο για την «κοινωνική οικονομία», παυσίπονο για τα μέτρα που υποχρεώνεται να λάβει η κυβέρνηση λόγω Μνημονίου.

Το νομοσχέδιο προβλέπει την θεσμοθέτηση της (νέος όρος) κοινωνικής οικονομίας με σκοπό την «προαγωγή του συλλογικού κοινωνικού συμφέροντος, την προώθηση υπηρεσιών κοινωνικής ωφέλειας, τη στήριξη της απασχόλησης ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού και την ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών επιχειρηματικότητας».

Φυσικά, όλα αυτά ακούγονται πολύ θεωρητικά μέσα σε ένα γενικότερα ζοφερό περιβάλλον.

Όπως θεωρητική ακούγεται και η συζήτηση περί συμβιβασμού με την Ζήμενς, προκειμένου το ελληνικό Δημόσιο να αποζημιωθεί για την βλάβη που υπέστη.

Επί του προκειμένου, πραγματοποιήθηκε χθες σύσκεψη υπό τον υπουργό Επικρατείας κ. Χ. Παμπούκη, με την συμμετοχή των υπουργών Οικονομικών, Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης

Από την πλευρά του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Γ. Πεταλωτής ξεκαθάρισε πως «δεν μιλάμε για εξωδικαστικό συμβιβασμό», αλλά «για μια σειρά από ενέργειες που ήδη γίνονται και κάποιες άλλες ήδη έχουν αποφασιστεί, ώστε να αντιμετωπιστεί η ζημία του ελληνικού δημοσίου από το σκάνδαλο της Siemens».

Έκανε αναφορά σε πρόστιμα που επιβάλλονται λόγω αθέμιτου ανταγωνισμού, καθώς και στην αγωγή του ΟΤΕ για την περίφημη σύμβαση 8002, αλλά δεν παρέλειψε να μιλήσει για  «πολύ σύνθετο νομικό ζήτημα».

Στην όλη υπόθεση υπάρχει μια ενδιαφέρουσα «λεπτομέρεια»: Τα έργα που έχει αναλάβει η Ζήμενς (Μετρό, φωτεινοί σηματοδότες κλπ) έχουν σταματήσει, ενώ η εταιρία ουσιαστικά βρίσκεται εκτός αγοράς ελληνικού Δημοσίου.

Ένας εξωδικαστικός συμβιβασμός, που θα μπορούσε να ονομαστεί και «συμβιβασμός» θα οδηγούσε σε μια απεμπλοκή. Οπότε, για άλλη μια φορά θα πλήρωνε η Ζήμενς – χωρίς, βέβαια, να έχουν βρεθεί αυτοί που χρηματίστηκαν – για να εξασφαλίσει την παρουσία της στην Ελλάδα.

Με τον τρόπο αυτό, το κεφάλαιο «Ζήμενς» θα έκλεινε και επομένως ουδείς θα ασχολείτο με το βασικό θέμα, που είναι οι αποδέκτες του μαύρου χρήματος. Τέλος καλό, όλα καλά, δηλαδή…

Γερμανικό μοντέλο με νέα μέτρα υποθηκεύει τη χώρα για 30 χρόνια

Σοφία Βούλτεψη

Σκηνικό λαϊκής οργής έχει στηθεί στη λεκάνη της Μεσογείου και στην Μέση Ανατολή, με τις εξεγέρσεις να περνούν με απίστευτη ταχύτητα τα σύνορα και με το μέλλον της περιοχής αβέβαιο.

Την ίδια ώρα, η Ελλάδα παραμένει στην αβεβαιότητα, με την τρόικα να εντατικοποιεί τους ελέγχους της, ενώ οι προτεινόμενες λύσεις οδεύουν ολοταχώς προς το «γερμανικό μοντέλο».

Ένα μοντέλο που δεν περιορίζεται στην εξυγίανση του Κράτους, αλλά θα περιλαμβάνει και περαιτέρω επιπτώσεις στον πληθυσμό, με νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης.

Την ερχόμενη Παρασκευή, στο Συμβούλιο Κορυφής αναμένεται να παρουσιαστεί το σχέδιο διάσωσης, με αναφορά σε συγκεκριμένα (νέα) μέτρα και περιοριστικό χρονοδιάγραμμα της τάξης του ενός έτους.

Η δε συζήτηση περί αναδιάρθρωσης ή επιμήκυνσης, έχει διολισθήσει σε σχέδιο αποπληρωμής τριάντα ετών, που σημαίνει ότι η Ελλάδα επί τρεις ολόκληρες δεκαετίες θα πληρώνει δυσβάστακτους τόκους.

Όποια λύση και αν δοθεί, ένα είναι βέβαιο: Το μέλλον της χώρας είναι υποθηκευμένο. Και είναι απορίας άξιο πώς το πολιτικό σύστημα που οδήγησε την χώρα σ’ αυτό το πρωτοφανές χάλι περιορίζεται σε απλές αυτοκριτικές συνεντεύξεις και παρατηρήσεις.

Αυτοί που ξανάφεραν τους Γερμανούς στη χώρα, γεμίζουν κάθε σαββατοκύριακο τις εφημερίδες με συνεντεύξεις τους και περιφέρονται στα κανάλια περιγράφοντας την καταστροφή και ομολογώντας ότι η χώρα έπεσε θύμα της δημαγωγίας, του λαϊκισμού και της διασπάθισης του δημοσίου χρήματος.

Στο μεταξύ, η οπερέτα με τους εγκατεστημένους στο… άβολο παλάτι λαθρομετανάστες συνεχίζεται και όσο το θέμα δεν κλείνει ο κίνδυνος δεν έχει παρέλθει – με δεδομένη την μεγάλη παρουσία ξένων στη χώρα.

Χθες ανακοινώθηκε η δεύτερη φάση του κοινοτικού προγράμματος εθελοντικού επαναπατρισμού, στο πλαίσιο του οποίου καλούνται οι αλλοδαποί που επιθυμούν να επιστρέψουν στη χώρα τους να εγγραφούν στον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, όπου θα εκδοθούν τα αναγκαία ταξιδιωτικά έγγραφα.

Παράλληλα και μέχρι την ημέρα της αναχώρησής τους θα καλύπτονται οι στοιχειώδεις ανάγκες τους, ενώ προ της αναχωρήσεώς τους θα λάβουν και από 300 ευρώ. Πρόκειται για πρόγραμμα που χρηματοδοτείται κατά 75% από την ΕΕ και κατά 25% από την Ελλάδα.

Η προθεσμία για την υποβολή αιτήσεων λήγει στις 21 Φεβρουαρίου 2011, καταληκτική ημερομηνία για να πάει η κυβέρνηση στο Σχέδιο Β, προχωρώντας άμεσα σε απελάσεις.

Θα έχει ενδιαφέρον να πληροφορηθούμε πόσοι από τους λαθρομετανάστες θα μπουν στην διαδικασία εθελοντικού επαναπατρισμού – κυρίως μετά την τελευταία ακτιβιστική δράση που φαίνεται ότι έχει ανοίξει την όρεξη σε πολλούς.

Για να καλύψουν την ατιμωρησία θα μας φέρουν την Αλ Κάιντα!

 

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Η συνταγή είναι παλιά και επιτυχημένη, αλλά υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες, οδηγεί σε επικίνδυνα τοξικά πιάτα. Όσο τοξική είναι και η προπαγάνδα, η οποία αποτελεί το βασικό υλικό της.

Όσο γρηγορότερα το αντιληφθεί αυτό η κυβέρνηση, όσο δηλαδή νωρίτερα αντιληφθεί πως πρέπει να πάψει να αποτελεί τον βραχίονα του ΠΑΣΟΚ, που φημίζεται για αυτό το είδος της «μαγειρικής», τόσο το καλύτερο – και για τη χώρα και για το ΠΑΣΟΚ.

Η αντικατάσταση της διακυβέρνησης με την προπαγάνδα επιτυγχάνεται μόνο σε εποχές παχιών αγελάδων, όταν το χρήμα που ρέει μπορεί να διατίθεται για πελατειακούς σκοπούς. Και όχι όταν δανειζόμαστε με ληστρικά επιτόκια για να ανταποκριθούμε σε υποχρεώσεις οι οποίες δημιουργήθηκαν τον καιρό της ανευθυνότητας.

Σε δύσκολους καιρούς, όμως, δεν μπορείς να κυβερνάς μόνο με την προπαγάνδα – έστω και αν ο αντίπαλός σου δεν μπορεί να την αντικρούσει και να την ξεσκεπάσει. Είσαι υποχρεωμένος να κάνεις κάτι. Να κυβερνήσεις.

Πέρασε ανεπιστρεπτί η εποχή που η κατασκευή ψευδογεγονότων, προκειμένου να καλυφθούν τα πραγματικά γεγονότα, ήταν αποτελεσματική πρακτική.

Δεν μπορείς κάθε φορά που στριμώχνεσαι, να ανακαλύπτεις και από μια καινούργια γιάφκα.  Το έκανες μια (όταν τον Απρίλιο του 2010 κατέφθανε η τρόικα), το έκανες  δυο (όταν τον Δεκέμβριο κατέφθανε ο Στρος-Καν και σκοτώνονταν στη ΓΣΕΕ), το έκανες τρεις (όταν πριν από λίγες μέρες αποκαλύφθηκε η συνομιλία του κ. Χρυσοχοΐδη με τον Αμερικανό πρέσβη για την ΕΥΠ, αλλά και η σκληρή επιστολή της ΠΑΣΚΕ).  Στο τέλος θα την πάθεις σαν τον βοσκό με τα πρόβατα.

Και επιτέλους δεν μπορείς κάθε φορά που τα βρίσκεις μπαστούνια, να κατασκευάζεις (από την αρχή) ένα άλλο γεγονός για να καλύψεις την πραγματικότητα. Διότι αυτό συνέβη με την περίπτωση του πορίσματος για την Ζήμενς και την εγκατάσταση των λαθρομεταναστών στη Νομική.

Το πόρισμα έπρεπε να παραδοθεί την Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου. Την Παρασκευή, 21 Ιανουαρίου, συνεχίζονταν οι διαβουλεύσεις και τα παζάρια σχετικά με τα ονόματα που θα κρεμιόνταν στα μανταλάκια. Έγιναν οι αναγκαίες διαρροές, μετρήθηκαν οι αντιδράσεις, κατάλαβαν πως επρόκειτο για φιάσκο – όλοι πλην του Προέδρου και των μελών της Εξεταστικής – και άρχισαν να ψάχνουν πώς θα καλυφθεί η αποτυχία.

Επρόκειτο, βέβαια, για κυβερνητική αποτυχία, καθώς με κυβερνητική απόφαση (και του πρωθυπουργού προσωπικά), αποφασίστηκε να ανατεθούν σε βουλευτές (πολλοί εκ των οποίων δεν γνωρίζουν αγγλικά, θυμίζω) δικαστικά καθήκοντα.

Πώς θα ξεχνούσαμε (όπως έγραψα και χθες) το φιάσκο; Μα με κάτι πιο θεαματικό. Η επιστολή του κ. Παμπούκη προς τον διευθύνοντα σύμβουλο της Ζήμενς Ελλάς δεν ήταν αρκετά δυνατό πυροτέχνημα. Χρειαζόταν κάτι άλλο, πιο δυνατό.

Την ίδια ώρα, στην Κρήτη, κάποιοι συγκέντρωναν μετανάστες, τους έβαζαν στη σειρά, τους οδηγούσαν μπροστά σε λιμενικούς, που έκαναν  έλεγχο επιβατών, τους επιβίβαζαν σε πλοίο, τους αποβίβαζαν στον Πειραιά, τους οδηγούσαν συντεταγμένα από το λιμάνι στην καρδιά της Αθήνας και τους εγκαθιστούσαν στη Νομική Σχολή Αθηνών. Ανενόχλητοι!

Από κει και πέρα, το μπαλάκι πετάχτηκε στην πρυτανεία. Για τα όσα (δεν) έγιναν πριν, δεν μιλάει και δεν απολογείται κανείς. Και δεν παραιτείται κανείς.

Η συμπεριφορά της κυβέρνησης και των αρμοδίων αρχών είναι ύποπτη. Είναι προφανές πως αν ήθελαν, οι μετανάστες δεν θα έφθαναν ποτέ από την Κρήτη στη Νομική. Επομένως, δεν ήθελαν. Και δεν ήταν σύμπτωση. Δικαιολογίες δεν χωρούν.

Είναι γελοίο το επιχείρημα ότι δεν επιτρέπεται η παρεμπόδιση της εισόδου οποιουδήποτε σε πανεπιστημιακό ίδρυμα, διότι αυτό αποτελεί κατάργηση του ασύλου. Το οποίο και πάλι δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα πώς έφυγαν από την Κρήτη και από τον Πειραιά. Υπάρχει και εκεί… άσυλο;

Αυτό που επικράτησε και πάλι ήταν η ανάγκη για ένα μεγαλύτερο γεγονός, που θα κάλυπτε ένα μικρότερο. Αυτό επετεύχθη. Η Ζήμενς ξεχάστηκε.

Αλλά αυτά είναι πολύ επικίνδυνα πράγματα. Και πιο επικίνδυνοι είναι αυτοί που τα απεργάζονται, τα κατασκευάζουν ή τα αφήνουν να εξελιχθούν.

Δεν μπορώ να δεχθώ ότι υπάρχει έστω και ένας εχέφρων άνθρωπος που δεν φαντάζεται τι θα συμβεί σε περίπτωση που πειραχθεί μια τρίχα της κεφαλής μουσουλμάνου.

Αν δεν το ξέρουν όσοι παίζουν με την φωτιά, να τους το πούμε ξεκάθαρα: Θα ξεσπάσουν τρομερές ταραχές. Θα χυθεί αίμα. Θα έλθει η Αλ Κάιντα στην Αθήνα. Και δεν θα έλθει φράγκο (βοήθειας, δανείων, επένδυσης) στον αιώνα τον άπαντα.

Αξίζει τέτοια κοσμοχαλασιά μόνο και μόνο για να καλυφθεί η ατιμωρησία και η πλήρης ανικανότητα του συνόλου του πολιτικού συστήματος;

Οι λαθρομετανάστες κάλυψαν το φιάσκο της Ζήμενς

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Αν δεν υπήρχαν οι λαθρομετανάστες έπρεπε να τους είχαν εφεύρει. Είναι τέτοιο το φιάσκο με το πόρισμα για το σκάνδαλο της Ζήμενς και όσα ακολούθησαν, που για τα μέλη της Εξεταστικής πρέπει να ήλθε ως μάννα εξ ουρανού η φασαρία με την κατάληψη της Νομικής. Διαφορετικά, θα βρίσκονταν ακόμη στα παράθυρα, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα και να απαντούν στις διαμαρτυρίες.

Τελικά, μήπως μπορεί κανείς να μας πληροφορήσει τι ακριβώς προκύπτει από το πόρισμα; Πέραν της καταγραφής (των ήδη καταγεγραμμένων) περιστατικών, ισχύει τελικά τίποτε από όσα καταλογίζουν σε διάφορα πρόσωπα;

Υπάρχουν τελικά ποινικές ευθύνες; Κι’ αν ναι, σε ποιους ανήκουν; Διότι μέχρι στιγμής, όλοι έχουν δηλώσει πως ως έχοντες την πολιτική ευθύνη έπραξαν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που διαπίστωσε η Εξεταστική.

Στέλνουν επιστολές, αναφέρουν πραγματικά περιστατικά, δίνουν στη δημοσιότητα έγγραφα και στοιχεία. Κι’ όταν, ευλόγως, ζητάς να μάθεις γιατί δεν τα έδωσαν στην Επιτροπή, ευλόγως απαντούν ότι δεν τους τα ζήτησε. Λογικό. Όταν εξετάζεσαι, είτε ως μάρτυρας είτε ως κατηγορούμενος, απαντάς σ’ αυτά που σε ρωτάνε. Επί των υπολοίπων, δεν θεωρείς ότι υπάρχει θέμα. Αν υπήρχε, θα σε ρωτούσαν.

Και τελικά, βλέπεις ότι τελικά για άλλα σε ρώτησαν και άλλα περιέλαβαν στο πόρισμα. Όπως ακριβώς έγινε με εκείνη την γελοιότητα του «cabinet man». Που έγινε αποδεκτή η μετάφραση «άνθρωπος της κυβέρνησης», ενώ ήταν ο… ξυλουργός.

Από τότε φάνηκε ότι θα στράβωνε το πράγμα. Και όλα τα μέλη της Εξεταστικής που στην διάρκεια της πολύμηνης διάρκειάς της εμφανίζονταν στα κανάλια διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά τους ότι θα βγάλουν άκρη και πως αν δεν βγάλουν δεν θα μπορούν ούτε να κυκλοφορήσουν, κυκλοφόρησαν μια χαρά στα κανάλια, αυτή τη φορά διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά τους πως έκαναν καλή δουλειά.

Και σα να μην έφθανε αυτό, ζητούν τώρα με το πόρισμά τους σύσταση προανακριτικής επιτροπής της Βουλής. Προφανώς, όχι με τα ίδια μέλη. Οπότε, άντε πάλι από την αρχή καμιά εικοσαριά βουλευτές να ενημερώνονται για την υπόθεση. Υπάρχει περίπτωση οι καινούργιοι να βρουν κάτι που δεν το βρήκαν οι παλιοί; Ούτε κατά διάνοια.

Δεν σκέφθηκαν καν το απλό. Να πάρουν τις συνθέσεις των υπουργικών συμβουλίων που έλαβαν τις αποφάσεις για τις μεγάλες συμβάσεις και να πουν: Ιδού οι ένοχοι. Ήξεραν, δεν ήξεραν, τα πήραν, δεν τα πήραν, αυτό δεν το βρήκαμε. Σας κατονομάζουμε, όμως, αυτούς που έστω και από απλό πολιτικό φιλότιμο έπρεπε κάτι να έχουν ψυλλιαστεί.

Ο δείνα, λένε, ήταν στην διυπουργική όταν αποφασίστηκε η τάδε αγορά. Και οι άλλοι της διυπουργικής τι ήταν; Διακοσμητικά φυτά;

Επιπλέον, η επιτροπή ανακάλυψε και έναν νέο όρο: Πλημμελής άσκηση καθηκόντων. Μοιάζει αθώος, αλλά είναι και ο πιο σοβαρός. Προσδιορίζει την πολιτική ευθύνη, που είναι γενική, αλλά συνοδεύεται και από συγκεκριμένες κατηγορίες. Για πολλούς, όμως, αυτές οι κατηγορίες εδράζονται επί περιστατικών που οι ίδιοι επαρκώς αντικρούουν. Οπότε, αν κάποιοι είναι πράγματι ένοχοι, κρύβονται πίσω από την οργή των αδικηθέντων και συκοφαντηθέντων.

Ο πρώην υπουργός Προκόπης Παυλόπουλος, για παράδειγμα, έστειλε στον Πρόεδρο της Βουλής επιστολή διαμαρτυρίας, από την οποία προκύπτουν τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που καταγράφονται στο πόρισμα. Δεν αναφέρω τις λεπτομέρειες, διότι πρόκειται για μεγάλη σπαζοκεφαλιά.

Αλλά το γελοίο του πράγματος συνίσταται στο γεγονός ότι καταβάλλεται προσπάθεια να αποδοθούν μεμονωμένα ευθύνες σε πρόσωπα, με τρόπο που να προκύπτει ότι φταίνε όλοι το ίδιο – και αυτοί που έβαλαν τις υπογραφές και αυτοί που μετά πήραν στα χέρια τους την καυτή πατάτα, όπως συνέβη και με τον Μαρκογιαννάκη.

Περίπου μας λένε ότι αφού αγοράστηκε το C4i και δεν λειτούργησε ποτέ, έχουν την ίδια ευθύνη αυτοί που το αγόρασαν με αυτούς που έπρεπε να επαναδιαπραγματευτούν λεόντειες συμβάσεις.

Τέλος, αν επρόκειτο για πλημμελή άσκηση καθηκόντων, δεν χρειαζόταν να ερευνηθεί το θέμα της Ζήμενς και να συκοφαντηθούν όλοι ως διεφθαρμένοι. Η πλημμελής άσκηση καθηκόντων προκύπτει από την σημερινή δεινή οικονομική κατάσταση της χώρας. Και ανήκει σε όλους. Στο σύνολο του πολιτικού συστήματος.

Υ.Γ. Στην Αλβανία θα συσταθεί κοινοβουλευτική επιτροπή που θα εξετάσει τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβαν χώρα τα πρόσφατα αιματηρά γεγονότα, καθώς και τον «μηχανισμό της απόπειρας πραξικοπήματος από την αντιπολίτευση». Αν ο Μπερίσα δεν τα καταφέρνει μόνος του, να τους στείλουμε την τεχνογνωσία…

Αναμένοντας τον … «ειρηνικό» ακρωτηριασμό του Αιγαίου από τον Γιώργο Παπανδρέου

Zέζα Ζήκου H Τουρκία ξέρει πως ό,τι θέλει –οτιδήποτε– θα της το δώσουν οι...

Έλληνες πολιτικοί χωρίς αντίσταση. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής τής έδωσε τη Ζυρίχη με τη συνθήκη εγγύησης, η οποία παρείχε και το νομικό κάλυμμα για τον 1ο και το 2ο «Αττίλα» στην Κύπρο το 1974. O Ανδρέας Παπανδρέου τής έδωσε στο Nταβός τον έλεγχο των ερευνών για πετρέλαιο σε ολόκληρο το Αιγαίο. O Kώστας Σημίτης τής αναγνώρισε απροσδιοριστία συνόρων («γκρίζες ζώνες») επίσης σε ολόκληρο το Αιγαίο – αδύνατο πια να υψωθεί ελληνική σημαία σε βραχονησίδα. Ο Kώστας Kαραμανλής τής χάρισε το καθεστώς χώρας υποψήφιας για ένταξη στην EE άνευ όρων – χωρίς καν την προϋπόθεση να άρει την απειλή πολέμου. Και τώρα αναμένεται από τον Γιώργο Παπανδρέου να συμφωνήσει μαζί της τον «ειρηνικό» ακρωτηριασμό του Αιγαίου.  Αλλά και προγενέστερα μήπως είχε υπάρξει πολιτική αντίδραση σοβαρή, δηλαδή αποτελεσματική, στο βίαιο αφελληνισμό της Ίμβρου, της Τενέδου, της Κωνσταντινούπολης; Ακούστηκε ποτέ ελλαδική κυβέρνηση να χρησιμοποιήσει ως πολιτικό όπλο σε διεθνείς διαπραγματεύσεις την πίεση για αναγνώριση της γενοκτονίας του ποντιακού και μικρασιατικού Ελληνισμού; Τα τελευταία χρόνια, τώρα, η ελλαδική διπλωματία, τάχα, έχει παιδαριωδώς παγιδευτεί στην «απαίτηση» να επαναλειτουργήσει η Σχολή της Xάλκης και δεν καταφέρνει ούτε τον άχρηστο αυτό στόχο να πετύχει – ταπεινώνεται και γελοιοποιείται διε θνώς. Και όλοι –πρωθυπουργοί και υπουργοί Εξωτερικών– εμφανίζουν σαν σπουδαίο πολιτικό τους κατόρθωμα την «ειρηνική» παραχώρηση. Όπως το έκαναν στη Ζυρίχη, στο Nταβός, στα Ίμια, στο Ελσίνκι (με τη «συμφωνία Φερχόιγκεν»). Ενώ οι Τούρκοι ξέρουν το μυστικό της πραγματικής (όχι «επικοινωνιακής») επιτυχίας: Θέτουν μακροπρόθεσμους στόχους. Δεν βιάζονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο τρόπος που δουλεύει το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, δεκαετίες τώρα, ή ο τρόπος που οδηγούν σε «πνιγμό» –σε ιστορική εξαφάνιση– το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Δεν τους χρειάζεται να κάνουν πόλεμο ούτε για τη Θράκη ούτε για το Αιγαίο. Ξέρουν τους πολιτικούς της «σύνεσης» και του νεοταξικού «ρεαλισμού». Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις έχουν ιστορία περίπου δύο αιώνων, γεμάτη διδάγματα. Από τις πέντε, μετά την Επανάσταση του 1821, ένοπλες αναμετρήσεις με την Τουρκία (1850, 1897, 1912, 1920 και 1974 στην Κύπρο) ηττηθήκαμε κατά κράτος στις τέσσερις! Το ελληνικό κράτος δεν στάθηκε ικανό μετά τον Ελευθέριο Βενιζέλο να προστατεύσει αποτελεσματικά τον ευρύτερο Ελληνισμό και να αναστείλει τη συρρίκνωση ή τον αφανισμό του. Και ήδη βαθμηδόν φανερώνεται ανήμπορο να προστατεύσει και το Έθνος που βρίσκεται εντός των συνόρων του.  Η ελλαδική κοινωνία σήμερα δεν έχει αντανακλαστικά θέλησης για ιστορική επιβίωση – είναι περισσότερο από φανερό. Και η πιστοποίηση τεκμηριώνεται κυρίως στην περίπτωση των σχέσεων με την Τουρκία. Η διαφορά πολεμικής ισχύος των δύο κρατών –διαφορά εξοπλισμών, πληθυσμιακού μεγέθους, οργανωτικής αποτελεσματικότητας, πατριωτικού φρονήματος και απαιτήσεων αξιοπρέπειας– είναι δεδομένα αμείλικτα, τα οποία η ελλαδική κοινωνία παραβλέπει ανέμελη.  Μια πολιτική κοινωνία δεν ζει για να ασκεί εξωτερική πολιτική. Ασκεί εξωτερική πολιτική για να μπορεί να ζει. Τη ρήση του Τζορτζ Κέναν, του πατέρα της στρατηγικής της ανάσχεσης, καλό θα ήταν να τη θυμηθούν αυτοί που διαπραγματεύονται στα Ελληνοτουρκικά. Επειδή στα ρεαλιστικά και οξυδερκή πολιτικά οράματα του σημερινού υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, από θέσεως ισχύος, οι αντοχές της σημερινής άρρωστης Ελλάδας είναι πενιχρές έως ανύπαρκτες. Η κατάρρευση της υπερχρεωμένης χώρας πολλαπλασιάζει τους κινδύνους δορυφοροποίησής μας από την Άγκυρα. Μετά την οικονομική παράδοση της χώρας μας στη Γερμανία και στο ΔΝΤ, οι επόμενες ημέρες κρύβουν παγίδες πολλαπλώς κρισιμότερες. Η διαπραγματευτική ισχύς της Ελλάδας βρίσκεται στο ναδίρ σε όλα τα επίπεδα. Σημαίνει, όμως, ότι στο διαρκή διπλωματικό πόλεμο θέσεων η απώλεια κύρους και διαπραγματευτικής δύναμης αντανακλάται στον τρόπο που την αντιμετωπίζουν αντίπαλοι και γείτονες. Η πείρα αποδεικνύει ότι η Άγκυρα εκμεταλλεύεται τις στιγμές αδυναμίας της Ελλάδας. Υπενθυμίζουμε τα πλήγματα κατά της ελληνορθόδοξης μειονότητας στην Κατοχή, το πογκρόμ εναντίον Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης το 1955, όταν η Ελλάδα ήταν ακέφαλη λόγω της ασθένειας του Αλέξανδρου Παπάγου, την εισβολή στην Κύπρο το 1974, όταν η χούντα ψυχορραγούσε, και, βεβαίως, την κρίση για τα Ίμια, όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ημιθανής και ο Κώστας Σημίτης έκανε τα πρώτα του βήματα ως πρωθυπουργός. Οι ελληνικοί εθνικοί στόχοι έχουν de facto σβήσει από το 1922 και μετά, αλλά οι Νεοέλληνες αρκούνται στην τροφή και την ασφάλεια που τους παρέχει η EE. H Τουρκία, ανισομερής, αντιφατική, εν πολλοίς άμορφη ακόμη, αλλά με ακμαίες πηγές γεωπολιτικής ενέργειας, κοιτάζει αδιάκοπα πέρα από τα σύνορά της σε ευρύτατους χώρους προς τους οποίους την ωθούν πολύ νωπές και εν ενεργεία ηγεμονικές μνήμες, καθώς ακόμη και φυλετικές, γλωσσικές και ιστορικές συγγένειες. Σήμερα, πλέον, στο οπλοστάσιο της Τουρκίας έχει προστεθεί και η οικονομική ισχύς της γειτονικής χώρας· και την παράμετρο αυτή αξιοποιεί σπουδαία ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Άνευ μισθολογικών δικαιωμάτων οι μετατασσόμενοι

Όσοι υπάλληλοι έχουν μεταταχθεί ή πρόκειται να μεταφερθούν σε άλλες υπηρεσίες του δημοσίου τομέα θα πρέπει να ξεχάσουν τις τυχόν ευνοϊκότερες μισθολογικές αποδοχές τους και να συμβιβαστούν με τα νέα μισθολογικά δεδομένα της θέσης που θα καταλάβουν. Οι ειδικές διατάξεις που προέβλεπαν τη διατήρηση προσωπικής διαφοράς αποτελούν πια παρελθόν.

Σε εγκύκλιο του υφυπουργού Οικονομικών, Φίλιππου Σαχινίδη, επισημαίνεται ότι όσοι υπάλληλοι μετατάσσονται ή μεταφέρονται με οποιαδήποτε σχέση εργασίας από 1-1-2011 και εφεξής από υπηρεσίες του δημόσιου τομέα σε άλλες υπηρεσίες του ίδιου τομέα θα λαμβάνουν το σύνολο των αποδοχών της θέσης στην οποία μετατάσσονται ή μεταφέρονται. Ομοίως, όσοι υπάλληλοι έχουν μεταταχθεί ή μεταφερθεί με οποιαδήποτε σχέση εργασίας, από και προς υπηρεσίες του δημοσίου τομέα, κατά το χρονικό διάστημα από 1-1-2010 έως και 31-12-2010 και έχουν διατηρήσει, σύμφωνα με ισχύουσες ειδικές διατάξεις προσωπική διαφορά, από 1-1-2011 η διαφορά αυτή καταργείται και καταβάλλονται πλέον στους υπαλλήλους αυτούς μόνο οι αποδοχές της θέσης στην οποία μετατάχθηκαν ή μεταφέρθηκαν.
Η προσωπική διαφορά που καταβλήθηκε το προαναφερόμενο χρονικό διάστημα εμπίπτει στις μειώσεις του 12% και 8% από 1-1-2010 και από 1-6-2010 αντίστοιχα.
Ακόμη, προβλέπεται πως όσοι υπάλληλοι έχουν μεταταχθεί ή μεταφερθεί με οποιαδήποτε σχέση εργασίας, από και προς υπηρεσίες του δημοσίου τομέα πριν την 1-1-2010 και έχουν διατηρήσει, σύμφωνα με ισχύουσες ειδικές διατάξεις προσωπική διαφορά, εξακολουθούν να δικαιούνται τη διαφορά αυτή με τους όρους και τις προϋποθέσεις των διατάξεων που προβλέπουν τη διατήρησή της, μειωμένη κατά 12% και 8% από 1-1-2010 και από 1-6-2010 αντίστοιχα.
Προβλέπεται, τέλος, ότι κάθε γενική ή ειδική διάταξη, που προβλέπει διατήρηση προσωπικής διαφοράς σε μετατάξεις ή μεταφορές υπαλλήλων από και προς υπηρεσίες του δημόσιου τομέα, δεν έχουν ισχύ για τις μετατάξεις ή μεταφορές που γίνονται από 1-1-2010 και εφεξής. 
"cosmo.gr"

Η «γκάφα» αποκάλυψε σύστημα χειραγώγησης των πληροφοριών

Γράφει η  Σοφία Βούλτεψη

Η δημοσιοποίηση λανθασμένων πληροφοριών για την ταυτότητα της Γερμανίδας που συνελήφθη την προηγούμενη εβδομάδα ονομάστηκε (κατ’ ευφημισμόν) γκάφα. Κατά την γνώμη μου, δεν είναι ακριβώς έτσι.

Ονομάζουμε γκάφα ένα τυχαίο λάθος που οφείλεται σε επιπολαιότητα, βιαστική εκτίμηση ή λανθασμένη και αδιασταύρωτη πληροφόρηση.

Όλα αυτά συνέτρεξαν στην περίπτωση της 27χρονης Γερμανίδας (πράγματα ανεπίτρεπτα και καταδικαστέα όταν προέρχονται από δημόσιους λειτουργούς ή λειτουργούς της ενημέρωσης).
Αλλά δεν πρόκειται μόνο γι’ αυτά. Από την ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ πληροφορηθήκαμε ότι λειτουργεί στον χώρο της ροής (της διοχέτευσης, καλύτερα) των πληροφοριών ένα καινοφανές και αντιδεοντολογικό δημοσιογραφικά σύστημα.

Μάθαμε ότι υπάρχει ένα σύστημα «άτυπης ενημέρωσης», βάσει του οποίου, προφανώς, η Αστυνομία δίνει πληροφορίες στους εκπροσώπους του Τύπου (μασημένη τροφή δηλαδή), προκειμένου αυτές να μεταδοθούν στην κοινή γνώμη.

Η έννοια της «άτυπης ενημέρωσης» στην δημοσιογραφία δεν υπάρχει, δεν πρέπει να υπάρχει. Η μόνη αποδεκτή πρακτική είναι αυτή της off the record ενημέρωσης, που γίνεται από πολιτικά πρόσωπα και τις Αρχές, με την εκ μέρους των δημοσιογράφων υποχρέωση να μην μεταδώσουν τίποτε. Αλλά να χρησιμοποιήσουν αυτήν την background ενημέρωση ως υπόβαθρο για να είναι πιο ακριβείς στις αναλύσεις και στις προβλέψεις τους όταν ενημερώνουν την κοινή γνώμη.

Το ιδιότυπο και απαράδεκτο σύστημα της «άτυπης ενημέρωσης» εξυπηρετεί οτιδήποτε άλλο εκτός από την Ενημέρωση. Καταργεί την δημοσιογραφική έρευνα, οδηγεί στα γνωστά «ρεπορτάζ-καρμπόν», όπου όλοι μεταδίδουν τα ίδια χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να συλλέξει ο καθένας τα δικά του στοιχεία, εξαφανίζει τις «αποκλειστικότητες», εξουδετερώνει το δημοσιογραφικό λειτούργημα και, το κυριότερο, χειραγωγεί την ενημέρωση, καθιστώντας τους δημοσιογράφους εξαρτώμενους από την εξουσία – όποια κι’ αν είναι αυτή.

Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στον τομέα του αστυνομικού ρεπορτάζ και ειδικότερα της τρομοκρατίας. Συμβαίνει παντού. Τα ομοιόμορφα ρεπορτάζ έχουν εξελιχθεί σε τυποκτόνο επιδημία. Καθημερινά βλέπουμε παντού να δημοσιεύονται οι ίδιες πληροφορίες από την κυβέρνηση, τα κόμματα, τους θεσμούς. Πανομοιότυπα ρεπορτάζ, με αναφορές σε «κύκλους» (που είναι οι ίδιοι για όλους), αναλύσεις που εμφανίζουν τα πρόσωπα της επικαιρότητας να οργίζονται, να θλίβονται, να προβληματίζονται, διοχέτευση ευνοϊκών πληροφοριών από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους, που διαψεύδονται μεν, αλλά έχουν κάνει τη δουλειά τους.

Ο τρόπος, όμως, που (αποκαλύφθηκε πως) λειτουργεί η ΕΛ.ΑΣ είναι εξοργιστικός. Και καθόλου αθώος. Η προέλευσή του είναι πολιτική και αποδεικνύει ότι είχε εγκαινιασθεί μια πρακτική που σκοπό είχε τον έλεγχο των μεταδιδόμενων πληροφοριών. Έδιναν στους δημοσιογράφους τις πληροφορίες που ήθελαν στο πιάτο και έτσι εκείνοι δεν χρειαζόταν να «σκαλίζουν». Αλλά ούτε και αντιμετώπιζαν τον κίνδυνο να τους εγκαλέσει ο αρχισυντάκτης τους, αν κάποιος άλλος συνάδελφός τους, εργαζόμενος σε άλλο μέσο, εύρισκε και δημοσίευε  κάτι παραπάνω.

Με αυτόν τον τρόπο εκπονήθηκε και εκτελέστηκε ένα σατανικό σχέδιο κατάργησης της δημοσιογραφίας. Με αιχμή του δόρατος την ίδια την Αστυνομία. Ποιος τους τα έμαθε άραγε αυτά; Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη Χρήστος Παπουτσής φαίνεται ότι βρήκε μία κατάσταση, εξαιτίας της οποίας εκτέθηκε και ο ίδιος.

Με αφορμή την «γκάφα», έδωσε εντολή απαγόρευσης μετάδοσης πληροφοριών αν δεν έχουν ολοκληρωθεί οι έρευνες και αν δεν έχουν προηγουμένως διασταυρωθεί όλα τα στοιχεία. Με την επισήμανση η ενημέρωση να γίνεται μόνο με επίσημο τρόπο, δηλαδή με επίσημη ανακοίνωση (και προφανώς όχι με «άτυπη ενημέρωση»).

Δεν ήταν αυτό αυτονόητο; Μπορεί η αστυνομία να πετά τις πληροφορίες της φύρδην μύγδην, αδιαφορώντας για τις συνέπειες; Όχι, βέβαια. Δεν χρειαζόταν φιλοσοφία για να το γνωρίζουν αυτό οι αρμόδιοι. Το γνώριζαν μια χαρά – διαφορετικά έπρεπε ήδη να έχουν απομακρυνθεί από τις θέσεις τους. Δεν απομακρύνθηκαν, διότι εγκαινίασαν αυτήν την πρακτική με πολιτική επίνευση και προστασία.

Τα δε επιχειρήματα που χρησιμοποίησε το Γραφείο Τύπου της ΕΛ.ΑΣ είναι τόσο σαθρά, όσο και η πρακτική τους. Μας είπαν ότι το έκαναν επειδή τους πήρε ο πόνος μήπως και δημιουργηθούν «εσφαλμένες εντυπώσεις» - σιγά μην στάξει η ουρά του γαϊδάρου, δηλαδή.

Παραδέχονται την «άτυπη ενημέρωση» και λένε ότι στην διάρκειά της έσπευσαν να «αποκαλύψουν» την συγγενική σχέση της συλληφθείσας με μέλος της «ΡΑΦ – Φράξια Κόκκινος Στρατός», ώστε, λέει, να προληφθεί η δημιουργία εντυπώσεων (πάλι ο πόνος για τις εντυπώσεις) εμπλοκής μέλους της ΡΑΦ.

Αν και ακατανόητο το κείμενο, αντιλαμβανόμεθα ότι θέλουν να πουν ότι προσπάθησαν να αποτρέψουν αυτό το οποίο τελικά πέτυχαν: Να μην θεωρηθεί ότι εμπλέκεται στην υπόθεση μέλος της ΡΑΦ, ενώ απλώς επρόκειτο για την κόρη μέλους της ΡΑΦ.

 Και βέβαια, καθόλου δεν ήταν αυτός ο (επικοινωνιακός) σκοπός τους. Ο σκοπός τους ήταν να δώσουν οι ίδιοι ένα εντυπωσιακό στοιχείο (ότι δηλαδή έπιασαν την κόρη της παλιάς τρομοκράτισσας), στο πλαίσιο της σπουδής τους να εμφανίζουν συνεχώς «επιτυχίες», αν και όλοι γνωρίζουμε ότι περπατούν πάνω σε κινούμενη άμμο.

Οι δημοσιογράφοι μετέδωσαν την πληροφορία επειδή πράγματι ήταν εντυπωσιακή. Όλοι έγραψαν και είπαν ότι επρόκειτο για πληροφορία που έδωσε η ίδια η Αστυνομία. Αν, όμως, έστω και αυτή η αδιασταύρωτη πληροφορία είχε δοθεί ως off the record ενημέρωση (με την υποσημείωση ότι το θέμα ερευνάται και απλώς αναφέρεται για να ξέρουν οι δημοσιογράφοι πως μπορεί να «σκάσει» και αυτό), τότε όποιος το δημοσίευε, θα το είχε κάνει με δική του ευθύνη.

Τώρα, το στοιχείο του εντυπωσιασμού (και της τρομερής «επιτυχίας») έγινε μπούμερανγκ γι’ αυτούς που το διοχέτευσαν. Καταφέρνοντας απλώς να κάνουν οι ίδιοι εντύπωση. Αλγεινή!
 

Ο μηχανισμός της απάτης

Ο μηχανισμός της απάτης

Η κρίση χρέους της Ελλάδας αποτέλεσε αφορμή για τις επικείμενες εκτεταμένες αλλαγές στη λειτουργία της ΕΕ, οι οποίες όπως όλα δείχνουν θα οδηγήσουν στην επόμενη φάση της ενοποίησης, αλλά και για παρεμβάσεις με τις οποίες θα επιχειρηθεί έλεγχος των αγορών και περιορισμός των κερδοσκοπικών παιχνιδιών εις βάρος κρατών. Επειδή η πρώτη φάση της κρίσης ξεκίνησε από τις ΗΠΑ με τα ομόλογα επισφαλών ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων και η δεύτερη φάση της εκδηλώθηκε με το σπεκουλάρισμα στο χρέος της Ελλάδας προκειμένου να χτυπηθεί το ευρώ, έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον ορισμένα στοιχεία, από την Ουάσιγκτον, για τον περίεργο ρόλο των οίκων αξιολόγησης... Πρόκειται για τους ίδιους οίκους που πρωταγωνίστησαν στην κρίση των ακινήτων στις ΗΠΑ και κατόπιν στις υποβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας και των ελληνικών τραπεζών, συμβάλλοντας στην αύξηση των spreads και στο κερδοσκοπικό παιχνίδι που στήθηκε τους τελευταίους μήνες. Επειδή ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο δικαστικής προσφυγής της Ελλάδας κατά όσων κερδοσκόπησαν στο ελληνικό χρέος, είναι άκρως διαφωτιστική και προφανώς χρήσιμη για τις ελληνικές Αρχές η τοποθέτηση του Δημοκρατικού Γερουσιαστή Κάρλ Λέβιν της Πολιτείας Μίσιγκαν, ο οποίος προΐσταται της Γερουσιαστικής Μόνιμη Υποεπιτροπή Ερευνών, της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας, η οποία διερευνά τον ρόλο που διαδραμάτισαν στην κρίση, επιχειρήσεις, τράπεζες, πρόσωπα, θεσμοί και εν γένει όσοι καθ’ οιονδήποτε τρόπο ενεπλάκησαν στα γεγονότα που οδήγησαν στην κατάσταση την οποία η Επιτροπή περιγράφει ως εξής: «Η οικονομική κρίση δεν ήταν θεομηνία. Ήταν κατά μέτωπο οικονομική επίθεση, διαπράχθηκε από ανθρώπους, και στοίχισε σε εκατομμύρια συνανθρώπους την δουλειά τους, εξανέμισε δισεκατομμύρια δολάρια των αποταμιευτών, και έσπρωξε την χώρα μας στην χειρότερη οικονομική καταστροφή από την εποχή του 1930».

ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΑ ΧΑΡΤΙΑ

Ο Καρλ Λέβιν περιγράφει με αποκαλυπτικό και γλαφυρό τρόπο τον ρόλο των επενδυτικών τραπεζών αλλά και των οίκων αξιολόγησης, χωρίς τη συμβολή των οποίων η πυραμίδα των στεγαστικών δεν θα μπορούσε να έχει στηθεί. Όπως δεν θα μπορούσε να οργανωθεί και η κερδοσκοπική επίθεση κατά της Ελλάδος. Αφού τονίζει ότι η εμπιστοσύνη στους οίκους αξιολόγησης «εξανεμίστηκε πια», σημειώνει :
«… Χρησιμοποιήσαμε σαν παράδειγμα τις δύο μεγαλύτερες Αμερικανικές εταιρίες αξιολόγησης, την Moody’s και την Standard & Poor. Εξετάσαμε την βαθμολογία που έδωσαν στα χρεόγραφα που φούντωσαν την οικονομική κρίση. Ήταν δηλαδή τα χρεόγραφα που είχαν αντίκρισμα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια, τα RMBS (Residential Mortgage Backed Securities), καθώς και τα χρεόγραφα με συλλογικό εμπράγματο αντίκρισμα, τα CDO(Collateralized Debt Obligations). Η έρευνά μας διαπίστωσε ότι οι εταιρίες αξιολόγησης αξιοπιστίας επέτρεψαν στην Ουώλ Στρήτ να επηρεάσει τις αναλύσεις τους, την αντικειμενικότητά τους και την καλή τους φήμη ότι προσφέρουν ασφάλεια. Και το έκαναν αυτό για να βγάλουν μεγαλύτερες αμοιβές. Οι εταιρίες αξιολόγησης λειτουργούσαν μέσα σε ένα κλίμα καταφανούς σύγκρουσης συμφερόντων, γιατί οι αμοιβές τους προέρχονταν από τις χρηματομεσιτικές εταιρίες που ήθελαν ευνοϊκό πόρισμα για τα χρεόγραφά τους, ώστε να μπορέσουν να τα πουλήσουν. Είναι σαν να πηγαίνεις στο δικαστήριο για να βρεις το δίκιο σου, αλλά ο μισθός του δικαστή πληρώνεται από τον αντίδικό σου. Ή πηγαίνεις στο ποδόσφαιρο και περιμένεις έντιμη διαιτησία, αλλά τον μισθό του διαιτητή τον πληρώνει η αντίπαλη ομάδα… Στα τελευταία δέκα χρόνια η Γουώλ Στρήτ εξέδιδε όλο και πιο πολύπλοκα χρεόγραφα προς πώληση σε επενδυτές...Τα λεγόμενα «δομημένα επενδυτικά προϊόντα» είναι τόσο δυσνόητα, που οι επενδυτές αναγκάζονταν να βασιστούν υπερβολικά στην βαθμολογία αξιοπιστίας των χρεωγράφων αυτών για να αποφασίσουν αν θα τα αγοράσουν ή όχι… Αν δεν υπήρχαν οι (δύο-τρείς μεγάλες) εταιρίες αξιολόγησης και βαθμολόγησης αξιοπιστίας χρεογράφων, οι χρηματιστηριακές εταιρίες της Γουώλ Στρήτ θα είχαν δυσκολευτεί πολύ να πουλήσουν τα «προϊόντα» τους αυτά, γιατί ο κάθε επενδυτής θα αναγκαζόταν να βασιστεί μόνο στην προσωπική του ικανότητα να κρίνει την αξιοπιστία των προσφερόμενων στην αγορά χρεογράφων. Η παραμόρφωση της αγοράς προχώρησε σε σημείο που οι χρηματιστηριακές εταιρίες «σχεδίαζαν» χρεόγραφα κατά παραγγελία, βάζοντας στο πακέτο αντικρίσματος μερικά ασφαλή ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια και πολλά χαμηλής ποιότητας… Όταν οι εταιρίες αξιολόγησης αξιοπιστίας άρχισαν να βαθμολογούν με ΑΑΑ τέτοια χρεόγραφα, η ζήτηση αυξήθηκε τόσο που οι μεσίτες δεν πρόφταιναν να πουλάνε…»

ΕΞΟΔΟΣ ΣΤΙΣ ΑΓΟΡΕΣ

Με βάση τα παραπάνω αλλά και πλήθος άλλων στοιχείων που ήδη έχει συλλέξει η Επιτροπή η οποία θα παραδώσει το πόρισμά της στο τέλος του έτους δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι έγινε και στην ελληνική περίπτωση. Δεν μπορεί πάντως να παραβλέψει κάποιος ότι μόλις τον περασμένο Οκτώβριο, μεσούσης της κρίσης, η ΕΕ όρισε επισήμως τους τρεις μεγάλου οίκους (Moody’s, S&P, Fitch) αρμόδιους για την αξιολόγηση του χρέους των κρατών μελών… Είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής και συμμαχιών για το πώς θα κινηθεί η ελληνική κυβέρνηση όσον αφορά στο ενδεχόμενο δικαστικής προσφυγής. Επειδή στόχος της χώρας είναι να ξαναβγεί στις αγορές για δανεισμό το συντομότερο δυνατόν και με δεδομένο ότι μπροστά της πάλι τους ίδιους οίκους θα βρει, έχουν σημασία οι όροι που θα έχουν διαμορφωθεί στην επόμενη συνάντηση.

Ο ΓΕΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ ΚΑΡΛ ΛΕΒΙΝ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΟΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΑΠΑΤΗΣ

Τα «σκουπίδια που έγιναν» ευκαιρίες

«Χρεώγραφα με αντίκρυσμα ενυπόθηκα στεγαστικά δάνεια, τα RMBS,είναι ένα απο τα παλιότερα είδη δομημένων χρεωγράφων. Για να εκδώσουν τέτοια «χαρτιά», συγκεντρώνουν σε πακέτο πολλά στεγαστικά δάνεια, υπολογίζουν το συνολικό εισόδημα που παράγει το κάθε συγκεκριμένο πακέττο, και κατόπι μοιράζουν το εισόδημα αυτό σε μερίδες που τις ονομάζουν «tranches». Δηλαδή δεν πρόκειται για πακέττα ενυπόθηκων δανείων, αλλά απλώς για μερίδια εισοδήματος απο το «ρεύμα» εισοδήματος που «τρέχει» απο το συνολικό πακέττο δανείων. Κάθε «tranche» αποτελεί το αντίκρυσμα ενός χρεωγράφου που εκδίδεται, βαθμολογείται απο τις εταιρίες αξιολόγησης αξιοπιστίας, και ρίχνεται στην ελεύθερη αγορά των επενδυτών. Τα πρώτα στην σειρά «tranches» αντιπροσωπεύουν τα ασφαλέστερα δάνεια του συγκεκριμένου πακέτου, γιατί είναι διαλεγμένα να ανήκουν στους πιο αξιόπιστους δανειολήπτες στεγαστικών δανείων και βαθμολογούνται με 3Α. Τα επόμενα «tranches» είναι κάπως πιό επισφαλή, και έχουν χαμηλότερη βαθμολογία. Τα τελευταία είναι εντελώς επισφαλή, έχουν πολύ χαμηλή βαθμολογία και οι αγοραστές τους παίρνουν μερίδιο από το συνολικό κέρδος του πακέτου μόνο αφού πληρωθούν πρώτα τα υψηλόβαθμα «tranches». Η Γουώλ Στρήτ όμως δεν σταμάτησε στο σημείο αυτό. Ξαναγόραζε κάποια απο αυτά τα δομημένα χρεόγραφα που είχαν έμμεσο αντίκρισμα σε ενυπόθηκα δάνεια και που είχαν ήδη πουληθεί νωρίτερα, τα ξανα-πακετάριζε και τα βάφτιζε CDO, δηλαδή Χρεόγραφα Συλλογικού Εμπράγματου Αντικρίσματος. Ένα τέτοιο χρεόγραφο μπορούσε να περιέχει «χαρτιά» απο 100 διαφορετικά προηγούμενα «tranches» που ήταν βαθμολογημένα απο τις εταιρίες αξιολόγησης σαν 3Β. Μπορούσε όμως συχνά και να περιέχει και άλλα «χαρτιά», όπως ομόλογα κάποιων εταιριών, ή και ομόλογα ανταλλαγής χρεωκοπημένων χρεογράφων με άλλα. Οι εταιρίες της Γουώλ Στρήτ δημιούργησαν και τρίτο όροφο χρεογράφων που τα ονομάσανε «συνθετικά CDO» και τα οποία δεν περιείχαν κανένα πλέον αντίκρυσμα. Ακόμη και αυτά όμως τα κόβανε σε «tranches», δηλαδή μερίδες, και εξέδιδαν νέα χρεόγραφα με βάση τα «tranches», έβαζαν τις εταιρίες αξιολόγησης να τα βαθμολογήσουν ακόμα και ΑΑΑ, και κατόπιν τα πουλούσαν σε επενδυτές.»

Τα e- mail που έκαψαν τους βαθμολογητές

“Υπάρχουν email που αντάλλαξαν βαθμολογητές της Moody’s με την
επενδυτική εταιρία Merrill Lynch. H Moody’s ζητούσε μεγαλύτερη
αμοιβή, και η Merrill Lynch απαντούσε:
«ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΜΕΝΗ ΑΜΟΙΒΗ ΣΑΣ ΣΤΗΝ
ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΔΟΣΟΛΗΨΙΑ, ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟΝ ΟΡΟ ΟΤΙ ΘΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΕΙΤΕ
ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΩΣΤΕ «ΝΑ ΤΑ ΒΡΟΥΜΕ» ΓΙΑ ΤΗΝ
ΑΜΟΙΒΗ ΣΑΣ ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΒΑΘΜΟΛΟΓΊΑ ΣΑΣ.»”

“Ο βαθμολογητής της S&P, σ’ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που κατασχέθηκε
και βρίσκεται τώρα στα χέρια της γερουσιαστικής επιτροπής, γράφει:
ΔΕΝ ΒΛΕΠΩ ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΛΟΓΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΕΧΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΡΟΘΥΜΙΑ
ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΕΙ. ΤΟ ΧΡΕΩΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑ ΠΑΣΑ
ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΣΕΙ.
Παρά την γνωμοδότηση του υπαλλήλου, και η MOODY’s και η S&P,
βαθμολόγησαν το επίμαχο χρεόγραφο με ΑΑΑ και εισέπραξαν την
αμοιβή. Αυτά τον Απρίλη του 2007. Έξη μήνες αργότερα το
υποβίβασαν και το χρεόγραφο αποσύρθηκε…”

Το ρεπορταζ του Λάμπρου Καλαρύτη δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ"

Πηγή:neosdimospargas.blogspot.com